Als dertig zijn soms echt niet leuk is…

Door een lek in een script in xe9xe9n van onze domeinen heeft een hacker mogelijkheid gezien om in te breken.
Onze host had geen andere keus om alles plat te leggen, om verdere schade te voorkomen.

Dit was de reden waarom Tutje.nl uit de lucht was.
Vandaag kregen we groene licht om weer in de lucht te gaan. Dit zal ook zo snel mogelijk gebeuren.

Ik wil iedereen bedanken voor de vele lieve mailtjes en berichtjes. Het is altijd leuk om te weten dat je aanwezigheid wordt gewaardeerd.

Door een lek in een script in xe9xe9n van onze domeinen heeft een hacker mogelijkheid gezien om in te breken.
Onze host had geen andere keus om alles plat te leggen, om verdere schade te voorkomen.
Voor de rest komt er nog heel veel technisch geneuzel bij, waarmee ik u niet wil vervelen.
Temeer omdat ik er zelf ook de ballen van snap.
Logisch.

Dit was de reden waarom Tutje.nl uit de lucht was.
Vandaag kregen we groene licht om weer in de lucht te gaan. Dit zal ook zo snel mogelijk gebeuren.

Ik wil iedereen bedanken voor de vele lieve mailtjes en berichtjes. Het is altijd leuk om te weten dat je aanwezigheid wordt gewaardeerd.

Tutje is terug!
Tutje is nog lang niet uitgeluld!
Tutje is even aan het logeren!

He bummer, mijn site ligt eruit.
Dat komt door de God van web streepje log.
De God van webstreepje log zei tegen mijn host:
‘Die Hen is stom. Die deugt niet. Foei.’
Mijn host schijt bagger voor een partij als web-log.nl. Dat snap ik niet.
Bedoel; als de God van web-log zijn billen niet afveegt na het poepen, heeft ook hij een bruine streep in zijn broek. Net als iedereen.

Ik zie mij dus genoodzaakt om hier mijn zieleroerselen weer even neer te gooien.
Voelt niet echt goed. Voelt als slapen in een lekke tent als je net een half jaar in een viersterrenhotel hebt gezeten.

Goed.
Valt hier nog wat te rellen?

Na iets meer als een jaar hier gelogd te hebben, brei ik er een einde aan. Mijn allerlaatste stukje op web-streepje-log is hiermee een feit.

‘Gaat ze stoppen dan?’, vraagt u zich misschien af.
Welnee. Ik vind het veel te leuk.
Ik wilde alleen graag selfsupporting zijn. En dat ben ik nu.
Mijn nieuwste log staat allang op mijn eigen kakelverse site:

www.tutje.nl

Nog een tikkie onder constructie.
Ik zie u daar?

Na iets meer als een jaar hier gelogd te hebben, brei ik er een einde aan. Mijn allerlaatste stukje op web-streepje-log is hiermee een feit.

‘Gaat ze stoppen dan?’, vraagt u zich misschien af.
Welnee. Ik vind het veel te leuk.
Ik wilde alleen graag selfsupporting zijn. En dat ben ik nu.
Mijn nieuwste log staat allang op mijn eigen kakelverse site:

www.tutje.nl

Nog een tikkie onder constructie.
Ik zie u daar?

En dan merk je dat het Hongerseizoen het eind van zijn tweede week al nadert. Het gaat vreselijk snel. En ook weer niet. De momenten dat ik smachtend naar een snoeppie op de bank zit, duren tergend lang. De keren dat ik mag eten zijn in no-time voorbij. Lekker duurt maar een vinger lang. Een waarheid als een koe.

Na bijna twee weken Walgelijk Gezond Bezig Zijn, kan ik een voorzichtige balans opmaken. Ik doe het goed. En ook weer niet. Ik ben wel degelijk in gewicht afgevallen. Maar mijn vetpercentage is gestegen. Kijk. Goeie truc. Dat doet een Hans Klok mij niet na.
Ik weet wel waar het fout gaat. Ik moet meer eten. En vaker. En meer gevarieerd ook. Dat is nu net de pest. Ik lust niks.

Ik lust aardappelen, 80% van de vleessoorten, doperwten, boontjes en rode kool. En kip. Patat. Het liefst veel.

Alle stamppotten glijden ook soepel door de slokdarm. Mits voorzien van HEMA-worst. Maar kom niet aan met vis. Of yoghurt. Of buitenlandse gerechten. Dat blief ik niet.
Ik moet spuugjes doen van thee zonder suiker. Koffie lust ik al helemaal niet. Ik leef op Light frisdranken. En chocomel.
Anders is het het leven niet waard. U ziet; probleem. Groot probleem.

Dus met deze krappe lijst van voedingsmiddelen moet ik het doen. Ja, zie daar meer eens mee te varieren. Mijn dietiste zei ooit eens tegen mij:

“Maar je mag best wel een patatje. Als je er maar een rode saus bij doet..”

Ik keek haar aan alsof ik het in Keulen hoorde donderen. Wie had in godsnaam deze onzin bedacht? Zal vast wel weer een vrouw zijn geweest. Mag ik een boon worden.
Patat zonder mayo is als Zoogdier zonder Zuurstof. Als Potje zonder Deksel. Als Keizer zonder Snee. Het leven is niet te harden zonder mayo. En mijn patatje niet te eten. Gun mij dat nou.

Tot nu toe is het redelijk vol te houden. Qua snaaierij heb ik de schade weten te beperken tot 2 blokjes chocola met gepofte rijst. En een kuch kuch klein patatje. Na het wegen. Het gaat dus wel goedkomen met mij.
Daarbij komt dat ik ook hxe9t middel heb gevonden om van het hongergevoel af te komen. Donderdagavond sjouwde ik over Groningen CS. Ik zou voorlopig niet kunnen eten, omdat ik linea recta doormoest naar de mental coaching, horende bij het project. Ik dribbelde langs de snackcorner. Een overheerlijke geur manifesteerde zich in mijn neus. De geur van ranzig frituurvet. Lekkerder kun je het niet krijgen.
Ik vluchtte de Etos in. Spoot met alle parfumluchtjes die ik binnen handbereik had.

Scheer je weg, jij overheerlijke patatlucht! Uit mijn systeem, misselijk frituur-demoon!

Het leek zowaar te helpen. Mijn neus werd gevangen door een lekker luchtje. Voor ik het wist stond ik het af te rekenen ook. Niet te vaak doen, Hen.
Al leek het me net weer wat voor mij:
Vaarwel kilo’s. Welkom persoonlijk faillissement!

Ik rende de deur uit, hield mijn adem in, en durfde pas weer uit te blazen toen ik de snackcorner voorbij was.
Behalve een faillissement zou ook een wekelijks terugkerende hersenbeschadiging mijn lot worden. Tja. Je moet er wxe9l wat voor over hebben.

Het is al wel te zien. Ook al dacht ik dat mensen het erom deden om mij een hart een riem onder te steken. Maar als 20 mensen het los van elkaar zeggen in xe9xe9n week, dan ga ik er maar voorzichtig in geloven.

Two down,
Eight to go!

En dan is de eerste week opeens al weer voorbij. Het was een harde strijd. Om het vuur rond de brandende hoepel nog wat op te laten laaien, waren Gerard en Jeanine ook nog eens jarig. Heb ik dat? Weerstand bieden aan HEMA-gebak kost innerlijke kracht. Heel veel. Of een kaak-klem. Een lepel ombuigen met je geest is daar appeltje eitje bij.

En ik heb gezondigd hoor. Zo reden we vrijdagavond incognito door de MacDrive. Lange regenjas aan, zonnebril op, je kent het wel. Nu pas kom ik erachter hoe groot de impact van het hele project is. Mensen kijken letterlijk in je boodschappenwagentje. De zak met miniBros moet onopvallend onder de bakjes met rauwkost, anders is Leiden in last. Je wordt er wel een beetje recalcitrant van.
Doosjes met verrassingseieren (mijn zwakke punt, red.) sjouw ik nu dapper in mijn mandje door de winkel, her en der dodelijke blikken uitdelend naar mensen die het zich misschien in hun hoofd halen om er wat van te zeggen. Hoort erbij. Denk ik. En het waait wel weer over. Hoop ik.

Maandagavond mocht ik weer wegen. Maar eerst sporten. Dat vind ik verdikkeme hartstikke leuk. De pijn neem ik op de koop toe. Ik merkte zelfs al enige vooruitgang bij het spinnen. Ik kon zowaar elke keer dat we moesten staan op de fiets, meedoen. Mijn bovenbeenspieren werden gevoelsmatig doorgesneden, maar daar lullen we niet over.
Na het sporten in een sprintje naar de weegkamer. Kon echt niet wachten. Nu had ik wel een beetje gesjoemeld. Ik had nog niet gegeten. En ik zat toch al vol. Had net een appeltje op. Grijns.

Ik had alleen 1 probleempje. Mijn kleding was een beetje klam. Het was me niet gelukt om het spul op tijd droog te krijgen. In de droger was geen optie. Daar was het namelijk net even iets te duur voor. Het label zei ook nog eens nee.
Ik jammerde al tegen Gerard dat dat tegen me zou werken op de weegschaal. Jank.

Het zweten maakte het alleen maar erger. Ik was gedoemd. Ik ben maar vlak bij de uitgang gaan staan. Dat tochtte lekker, en maakte de kans op vooruitgang op de weegschaal met de minuut groter. De steengoede, maar alles ziende fysiotherapeute Heidi maande ons om daar maar beter weg te gaan, omdat we anders te snel zouden afkoelen. Ze moest eens weten. Ik was mijn kleding aan het drogen!

De deur ging open. We mochten!
Naam en leeftijd weer opgeven. Ik krijg het getal ’30′ nu mijn mond uit zonder flauw te vallen of te gaan hyperventileren, Ook op dat gebied boek ik vooruitgang.
Ik heb nog overwogen om te zeggen dat ik waarschijnlijk zwaarder was omdat mijn kleding nattig was. Maar wist ook dat niemand dat zou geloven. Story of my life.
Mijn voeten maakten contact met mijn aartsvijand. Het Stalen Monster. Ogen stijf dicht. Was ik of was ik niet?
Ik was.
1,9 kilo.
Ik slaakte een gilletje. En nog xe9xe9n.
Volgens mij deed ik ook nog een spastisch dansje, maar dat weet ik niet zeker. De mensen op de gang zullen hebben gedacht dat er eentje weggevoerd zou moeten worden. Sorry. Zo ben ik nu eenmaal.
Het was niet helemaal ok. Mijn vetpercentage was zelfs gestegen, en mijn nog-wat was minder. Vetvrije massa geloof ik. Maar dacht je dat ik me daar druk om maakte? No way.
Ik was 2 kilo kwijt.

De eerste 126 Euro voor de CliniClowns is binnen…!!!

En weer een memorabel moment. Hoewel we in de nacht van zaterdag op zondag de slaap maar moeilijk konden vatten, en we eigenlijk tot 03.00 uur takkehyper in bed lagen, stond ik zondag om 10.00 uur te marcheren in de sportschool. Dat is pas afzien. En vreselijk dapper ook. Als ik fungeerde in een reclamespotje van de Landmacht zou bij mij het hokje ‘geschikt’ worden ingekrast. Zonder twijfel. Maar zo stupide ben ik niet. Het roer is om. En de knop ook. Sporten op de Dag des Heere. Gelukkig heb ik heel wat aflaten van mijn moeder gekregen vroeger. Ze zag de bui al hangen natuurlijk. Mijn plekje in de Hemel is verzekerd.

Terug naar de sportschool:
De Chocomel Light klotste vrolijk mee in mijn maag. Ik heb hele gezellige organen.

Na de Aerobic gingen we over op Tae Bo. Giechel.
Tae Bo is leuk. Maar Tae Bo is ook een beetje gek. Na de basistechieken onder de knie te hebben, moesten we paartjes vormen. Liefst man/vrouw.
De eerste man in mijn gezichtsveld stond achter me. Dat klinkt raar. Weet ik. Maar ik keek achterom. Dan klopt mijn verhaaltje weer. De instructeurs deden het voor. De xe9xe9n moest in een houding gaan staan met zijn/haar vuisten in verdedigingsmodus. De ander moest de net geleerde techniek in de praktijk brengen. Je moest niet alleen je lichamelijke kracht uitoefenen, maar ook je innerlijke kracht. Hm.
Dat betekent raar doen. En Groningers doen niet raar. Groningers vinden ‘normaal’ al gek genoeg. En gelijk hebben ze.
Het kwam erop neer dat je dus een potje moest kreunen naar de ander, op het moment dat je de tik uitdeelt.
Ik beet op mijn onderlip. Had ik dit weer? Zeker weten.
Maar wie A zegt moet geen mietje zijn. Mocht je ooit bij B willen belanden, zul je je door sommige genante momenten heen moeten worstelen.
Dit was er eentje van. Al volgen ze elkaar wel steeds sneller op. Ik heb het vorige moment nog amper verwerkt.

Goed. Door deze zure appel zou ik me mans bijten. Kwam wel goed uit. Had toch nog niet ontbeten.
Mijn mannelijke partner leek me best aardig. Dus daar gingen we. Ging best goed ook. Ik had me weer eens druk gemaakt om niks.
Na de eerste oefening stelde hij zich even voor. Dat is wel zo netjes. Kreunen tegen een vreemde is toch een beetje goedkoop.

This too shall pass, en het was alweer tijd voor het volgende onderdeel: Pilates.
De kunst om lichaam en geest in balans te brengen door diverse technieken en oefeningen. Klonk goed.
En niet geheel onbelangrijk: je wordt er minder moe van. Tuttebel is nu eenmaal een beetje lui aangelegd.
Op je handen en knieen moest je visualiseren dat je twee glazen water op je heupen had staan. Met die gedachte moesten we ons rechterbeen langzaam naar achteren strekken, maar ondertussen perfect de balans in het lichaam zien te houden. Acht tellen vasthouden en dan weer langzaam terug. Maar denk om de glazen. Daarna het rechterbeen naar achteren, en de linkerarm naar voren gestrekt. Daar ging ik goed de mist in.
Het werd nat naast me.
De glazen water waren gevallen…